Σαν Σήμερα: Το Τέλος των Αλκυονίδων Ημερών
Τέλη Ιουλίου στην Αθήνα: Οι αλκυονίδες μέρες—εκείνα τα σπάνια, γλυκά απογεύματα μέσα στο κατακαλόκαιρο—χάνονται σιγά σιγά, αφήνοντας την πόλη στο τσίριγμα των τζιτζικιών και στη σκόνη που δεν τελειώνει ποτέ.
Hieron — "Terracotta kylix (drinking cup)" (ca. 480 BCE), public domain
Οι μέρες της αλκυόνας τελείωσαν.
Τέλη Ιουλίου: Για τους Αθηναίους, οι λεγόμενες αλκυονίδες μέρες—λίγες στιγμές χωρίς άνεμο, με ασημένια γαλήνη—γίνονται ανάμνηση. Ο μύθος έλεγε πως η Αλκυόνη, μεταμορφωμένη σε πουλί, γαληνεύει τη θάλασσα για να χτίσει τη φωλιά της.
Ο αέρας βαραίνει, η γη σκίζεται.
Τώρα, η ησυχία σπάει: το αγέρι του Αιγαίου επιστρέφει, η σκόνη σηκώνεται, και η πόλη ψήνεται. Οι αγρότες κυνηγούν τη σκιά, τα σταμνιά αδειάζουν γρήγορα, και οι προσευχές για δροσιά γίνονται κοφτές και δυνατές.
Ένας μύθος δεμένος με τον καιρό.
Οι αλκυονίδες μέρες έγιναν συνώνυμο της ειρήνης—χαμένης, φευγαλέας, πολύτιμης. Ακόμα και σήμερα, μια καλή περίοδος καιρού μπορεί να λέγεται «αλκυονίδα»—η παλιά αθηναϊκή λαχτάρα για μια γαλήνη που ο κόσμος σπάνια χαρίζει.
Οι αρχαίοι Έλληνες περίμεναν αυτές τις ήρεμες περιόδους, κρατώντας ζωντανό τον μύθο πως ο κόσμος σταματά για τη φωλιά μιας αλκυόνας. Τώρα, οι άνεμοι και η ζέστη επιστρέφουν.
