Περικλής, ο Λοιμός και ένας Επιτάφιος
Ενώ ο λοιμός θέριζε την Αθήνα, ο Περικλής στάθηκε μπροστά στους πενθούντες—κρύβοντας τη δική του απελπισία πίσω από λόγια ελπίδας.
Λοιμός και λόγος.
Ο λοιμός τρύπωνε στην Αθήνα, αφήνοντας πτώματα σε δρόμους και ναούς. Το 430 π.Χ., ο Περικλής στάθηκε μπροστά στους νεκρούς της πόλης—έπρεπε να εμπνεύσει ένα πλήθος που είχε χάσει γιους, πατέρες, γείτονες.
Λόγια ενάντια στο σκοτάδι.
Ο Θουκυδίδης καταγράφει τον λόγο του Περικλή, ένα μείγμα επαίνου και πρόκλησης. Ονόμασε την Αθήνα «το σχολείο της Ελλάδας», αρνήθηκε να αφήσει τον φόβο να ορίσει την πόλη, παρόλο που και οι δικοί του γιοι θα πέθαιναν από την αρρώστια.
Μετά τα λόγια, μόνο σιωπή.
Ο λοιμός σκότωσε το ένα τέταρτο της πόλης—ανάμεσά τους και τον Περικλή, λίγο μετά τον λόγο του. Τα λόγια του έμειναν. Οι περισσότεροι που τα άκουσαν, όχι.
Στη σκιά του μαζικού θανάτου, ο Περικλής εκφωνεί τον διάσημο Επιτάφιο, επιμένοντας στο μεγαλείο της Αθήνας ενώ βλέπει την πόλη—και την οικογένειά του—να χάνεται από τον λοιμό.
