Η Τελευταία Στάση μιας Βεστάλης Παρθένου
Με φως από δάδες, μια νεαρή ιέρεια κατεβαίνει σε έναν θάλαμο κάτω από τη Ρώμη—εκεί όπου ο θάνατος την περιμένει με ψωμί και γάλα.
Bartolomé Estebán Murillo — "Don Andrés de Andrade y la Cal" (ca. 1665–72), public domain
Η Γη την Καταπίνει Ολόκληρη
Μια Βεστάλη Παρθένος, κατηγορούμενη ότι πρόδωσε τους ιερούς της όρκους, οδηγείται μέσα από σιωπηλό πλήθος. Η Ρώμη δεν θα χύσει το αίμα της, οπότε η τιμωρία είναι να ταφεί ζωντανή. Την κατεβάζουν υπόγεια με μια λάμπα, ψωμί και μια στάμνα γάλα.
Δικαιοσύνη στο Σκοτάδι
Η πέτρινη πόρτα κλείνει. Μένει να πεθάνει, όχι ως γυναίκα, αλλά ως σύμβολο. Για τη Ρώμη, η αγνότητα των Βεστάλων ήταν το θεμέλιο της πόλης—αν μία έπεφτε, η τύχη της πόλης κινδύνευε.
Καταδικασμένη για παραβίαση του όρκου αγνότητας, η ποινή της Βεστάλης Παρθένου ήταν να ταφεί ζωντανή. Ο αργός της θάνατος έγινε προειδοποίηση της Ρώμης: ακόμα και το θείο υπακούει στους νόμους της πόλης.
