Έκαιγαν πάντα τους νεκρούς οι Έλληνες;
Στο μυαλό μας, κάθε αρχαία ελληνική κηδεία έχει φλόγες—σώματα στη φωτιά, ήρωες της Ομηρικής εποχής να φεύγουν με καπνό και πυρ.
Thomas Hartley Cromek (British, 1809–1873) — "The Arch of Titus and the Coliseum, Rome" (1846), CC0
Ο μύθος της νεκρικής πυράς.
Φαντάζεσαι τους Έλληνες να στέλνουν κάθε ψυχή στον Άδη με μια φλεγόμενη πυρά—στάχτες σε μια υδρία, όπως ο Αχιλλέας ή ο Έκτορας. Το Χόλιγουντ λατρεύει τη φωτιά, το δράμα, το αρχαίο θέαμα. Μα οι περισσότεροι Έλληνες δεν έγιναν στάχτη.
Η γη ήταν τόσο συχνή όσο και η φωτιά.
Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει χιλιάδες ταφές στο χώμα—σαρκοφάγοι, τάφοι, ακόμα και απλοί λάκκοι. Σε πολλές πόλεις, όπως η Αθήνα, η ταφή ήταν ο κανόνας για αιώνες. Ακόμα και κάποιοι ήρωες θάφτηκαν, δεν κάηκαν. Τα έθιμα άλλαζαν ξανά και ξανά—μερικές φορές και μέσα στην ίδια οικογένεια.
Γιατί ο μύθος επιμένει.
Τα έπη—Ιλιάδα, Οδύσσεια—έχουν εντυπωσιακές καύσεις ηρώων. Η φήμη τους διαμόρφωσε προσδοκίες για αιώνες, βάφοντας κάθε ελληνικό θάνατο με φωτιά. Μα οι απλοί Έλληνες κάτω από τα έπη συχνά επέστρεφαν σιωπηλά στη γη.
Στην πραγματικότητα, η ταφή στο χώμα ήταν συχνά εξίσου συνηθισμένη με την καύση—ακόμα και για τους ευγενείς.
