Απαγορεύονταν οι Απάτες στους Αρχαίους Αγώνες;
Νομίζουμε πως οι Ολυμπιονίκες ορκίζονταν στους θεούς και έπαιζαν τίμια—χωρίς απάτες, χωρίς δωροδοκίες. Η αλήθεια; Οι Έλληνες εφηύραν τα σκάνδαλα ντόπινγκ.
Ο μύθος της αγνής Ολυμπιακής τιμής.
Τα σύγχρονα βιβλία λένε ότι οι αρχαίοι Έλληνες αθλητές αγωνίζονταν για τη δόξα, όχι για το χρυσό—χωρίς απάτες, χωρίς παρακάμψεις, μόνο δύναμη και αρετή κάτω από το βλέμμα των θεών. Ο Ολυμπιακός όρκος ήταν ιερός, η τιμωρία σκληρή. Σίγουρα, δεν υπήρχαν σκάνδαλα.
Όμως οι απατεώνες έτρεχαν—και πλήρωναν.
Στην πραγματικότητα, δωροδοκίες, ντόπινγκ (με βότανα) και στημένα αποτελέσματα στιγμάτιζαν τα ελληνικά αθλήματα. Οι παραβάτες πλήρωναν πρόστιμα για να στηθούν τα μπρούτζινα 'Ζάνες'—αγάλματα του Δία κατά μήκος του σταδίου, το καθένα με πινακίδα ντροπής. Φαντάσου να τρέχεις κάθε τέσσερα χρόνια μπροστά από μια σειρά από ντροπιασμένους προκατόχους σου.
Πώς ξεκίνησε αυτός ο μύθος;
Οι Βικτωριανοί λάτρευαν την ιδέα μιας αρχαίας αγνότητας—ενός ηρωικού παρελθόντος αμόλυντου από τη σύγχρονη διαφθορά. Όμως τα αρχαία κείμενα, από τον Παυσανία ως τον Πίνδαρο, αποκαλύπτουν πολλά Ολυμπιακά σκάνδαλα: ούτε οι θεοί δεν σταματούσαν μια καλή κομπίνα.
Στην Ολυμπία, οι απατεώνες πλήρωναν βαριά πρόστιμα που χρηματοδοτούσαν μπρούτζινα αγάλματα του Δία—το κάθε ένα χαραγμένο με το όνομα του παραβάτη, μια προειδοποίηση σμιλεμένη στο μέταλλο. Οι αρχαίοι αγώνες ήταν το ίδιο αδυσώπητοι με τους σημερινούς.
