Ο Θάνατος του Αντίνοου
Το αγαπημένο πρόσωπο του αυτοκράτορα χάθηκε στα νερά του Νείλου—κανείς δεν ξέρει αν ήταν ατύχημα, θυσία ή κάτι πιο σκοτεινό.
Antoniazzo Romano (Antonio di Benedetto Aquilio) — "Saint Francis of Assisi" (ca. 1480–81), public domain
Χρυσή νιότη, χαμένη στον Νείλο.
Το 130 μ.Χ., ο Αντίνοος—μόλις είκοσι, όμορφος και απόμακρος—ταξίδευε με τον αυτοκράτορα Αδριανό στην Αίγυπτο. Ένα βράδυ, εξαφανίστηκε στα σκοτεινά νερά του Νείλου. Άλλοι ψιθύριζαν πως γλίστρησε, άλλοι πως επιλέχθηκε για ανθρώπινη θυσία. Ο ποταμός δεν έδωσε απαντήσεις.
Το πένθος γίνεται θεός.
Ο Αδριανός συντρίφτηκε. Διέταξε να στηθούν αγάλματα σε κάθε επαρχία, να μετονομαστούν πόλεις, ακόμα και να ιδρυθεί μαντείο στο όνομα του Αντίνοου. Σε όλη την αυτοκρατορία, οι άνθρωποι άφηναν προσφορές, τιμώντας τον πνιγμένο νέο σαν νέο θεό. Στο μάρμαρο, ο Αντίνοος έγινε αθάνατος.
Ένα μυστήριο που κρατά ο Νείλος.
Κανένας ιστορικός δεν συμφωνεί για το τι συνέβη πραγματικά. Ήταν ατύχημα, αφοσίωση ή αυτοκρατορική ίντριγκα; Το μόνο σίγουρο: ο Αντίνοος—ένα αγόρι από τη Βιθυνία—έγινε το πιο διάσημο πρόσωπο του ρωμαϊκού κόσμου.
Ο μυστηριώδης θάνατος του Αντίνοου γέννησε μια νέα λατρεία σε όλη τη ρωμαϊκή οικουμένη, με το πρόσωπό του να χαράσσεται σε μάρμαρο από την Αίγυπτο ως τη Βρετανία.
