Το μοιραίο λάθος μιας Εστιάδας
Ένα λάθος—πραγματικό ή φανταστικό—σήμαινε να σε θάψουν ζωντανή στην καρδιά της Ρώμης.
Αγνές, ιερές και διαρκώς υπό παρακολούθηση.
Οι Εστιάδες της Ρώμης είχαν τεράστιο κύρος αλλά ζούσαν υπό συνεχή επιτήρηση. Αν τις άγγιζε έστω και η υποψία σκανδάλου—κατηγορίες για ερωτικές σχέσεις ή ανηθικότητα—η τιμωρία ήταν αδιανόητη: να θαφτείς ζωντανή.
Το τελετουργικό της σιωπής.
Η καταδικασμένη Εστιάδα οδηγούνταν μέσα από σιωπηλό πλήθος σε ένα μικρό υπόγειο δωμάτιο με κρεβάτι, λυχνάρι και φαγητό για μία μέρα. Κανείς δεν την άγγιζε. Το χώμα στοιβαζόταν πίσω της, σφραγίζοντας τον θάλαμο. Επίσημα, ο θάνατός της αποδιδόταν στη μοίρα, όχι στους νόμους της Ρώμης.
Θυσία και καχυποψία.
Οι Ρωμαίοι έβλεπαν τις Εστιάδες ως φύλακες της τύχης της πόλης. Όταν συνέβαινε καταστροφή, φήμες για σπασμένους όρκους φούντωναν—τροφοδοτώντας έναν κύκλο παράνοιας, κατηγοριών και θανατηφόρου τελετουργίας. Η μοίρα τους ήταν το ζοφερό μέτρο του άγχους της Ρώμης για αγνότητα και εξουσία.
Οι Εστιάδες Παρθένες κρατούσαν άσβεστη τη ιερή φλόγα της Ρώμης. Αλλά η παραβίαση του όρκου αγνότητας τιμωρούνταν με ανατριχιαστική σιωπή: τελετουργική ταφή, φαγητό για μία μέρα, και μια πόλη που έκανε πως δεν βλέπει.
