Ήταν όλοι άντρες με πέτρινες μάσκες στην αρχαία τραγωδία;
Σκέφτεσαι αρχαία τραγωδία: ηθοποιοί με πέτρινα πρόσωπα, όλοι άντρες, κρυμμένοι πίσω από βαριές μάσκες, να βροντοφωνάζουν.

David — "The Death of Socrates" (1787), public domain
Ο μύθος της πέτρας και των αντρών.
Μάλλον φαντάζεσαι τις τραγωδίες με άντρες σε βαριές πέτρινες μάσκες, παγωμένοι σε μια έκφραση, να απαγγέλλουν κάθε στίχο πίσω από ένα άκαμπτο πρόσωπο. Καμία γυναίκα, μόνο μια χορωδία από ολόιδια, ακούνητα αγάλματα στη σκηνή.
Λινό, χρώμα και ζωντανά πρόσωπα.
Οι αληθινές αρχαίες μάσκες ήταν από ζωγραφισμένο λινό ή ξύλο, φτιαγμένες για να είναι εκφραστικές και ελαφριές. Τις έβαφαν με έντονα χρώματα—κόκκινο, μαύρο, λευκό—και συχνά πρόσθεταν αληθινά μαλλιά ή περούκες. Οι ηθοποιοί, πάντα άντρες, άλλαζαν μάσκες γρήγορα—κάθε μία και διαφορετικός χαρακτήρας ή συναίσθημα.
Τα αγάλματα γέννησαν τον μύθο.
Ρωμαίοι και αργότερα Ευρωπαίοι καλλιτέχνες έφτιαξαν μαρμάρινες θεατρικές μάσκες, που σήμερα βλέπεις στα μουσεία. Με τον καιρό, πολλοί τις πέρασαν για τις αυθεντικές. Το αρχαίο κοινό δεν έβλεπε πέτρα—έβλεπε χρώμα, κίνηση και μια έκρηξη προσώπων γεμάτων ζωή.
Η ελληνική τραγωδία είχε μάσκες από λινό, όχι από πέτρα, και οι ηθοποιοί ήταν αποκλειστικά άντρες—αλλά οι μάσκες τους ήταν ζωγραφισμένες με έντονα χρώματα και συχνά είχαν περούκες. Μια ζωντανή πινακοθήκη, όχι παρέλαση αγαλμάτων.