Η Τελευταία Στάση του Κατιλίνα
Χαράζει έξω από τη Ρώμη. Ο Λούκιος Σέργιος Κατιλίνας στέκεται επικεφαλής ενός καταδικασμένου στρατού στασιαστών—περικυκλωμένος, λιγοστός, αλλά αλύγιστος.
Περικυκλωμένος στην Ομίχλη.
Το 62 π.Χ., μετά από μήνες συνωμοσίας, ο ανοργάνωτος στρατός του Κατιλίνα στρατοπέδευσε στους χειμωνιάτικους λόφους βόρεια της Ρώμης. Είχε υποσχεθεί στους οπαδούς του επανάσταση—αλλά η Σύγκλητος τον κατήγγειλε ως προδότη. Όταν ήρθε η τελική μάχη στην Πιστόρια, ο Κατιλίνας αρνήθηκε να φύγει. Έδεσε την πανοπλία του και διέταξε μια τελευταία, απελπισμένη έφοδο.
Ένας θάνατος αντάξιος μιας Δημοκρατίας.
Ο Σαλλούστιος γράφει πως ο Κατιλίνας έπεσε μαχόμενος στην πρώτη γραμμή, το πτώμα του βρέθηκε κυκλωμένο από φίλους και εχθρούς. Κανείς δεν έφυγε. Όλοι πέθαναν εκεί που στάθηκαν. Η Ρώμη έμαθε πόσο εύκολα λίγοι άνθρωποι, χωρίς τίποτα να χάσουν, μπορούσαν να ταρακουνήσουν την πόλη ως τα θεμέλια.
Η απελπισμένη προσπάθεια του Κατιλίνα να αρπάξει την εξουσία τελείωσε σε μια τελευταία, φλογερή μάχη—μια έκρηξη βίας που ανάγκασε τη Ρώμη να δει πόσο εύθραυστη είχε γίνει η Δημοκρατία της.
