Ρωμαϊκό Κρασί με Θαλασσινό Νερό
Πίνεις μια γουλιά ρωμαϊκού κρασιού—και τα χείλη σου γεύονται αλάτι. Μερικές φορές, τα αμφορεία γέμιζαν επίτηδες με θαλασσινό νερό.

Unknown — "Intaglio: Imperial Eagle" (c. 1–25 CE), CC0
Ρωμαϊκό Κρασί—Με μια Πρέζα Θαλασσινό Αλάτι
Πίνεις μια γουλιά ρωμαϊκού κρασιού και τα χείλη σου γεύονται αλάτι. Αμφορεία από ναυάγια δείχνουν κρασί ανακατεμένο με θαλασσινό νερό—μερικές φορές επίτηδες, όχι κατά λάθος. Δεν ήταν ατύχημα. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος περιγράφει συνταγές για αλμυρό κρασί, που το εκθείαζαν ναυτικοί και ταβερνιάρηδες.
Γιατί να χαλάσεις καλό κρασί;
Το ανακάτεμα του κρασιού με θαλασσινό νερό το έκανε να διαρκεί περισσότερο στο ταξίδι από το αμπέλι ως το ταβερνείο. Έκοβε την ξινίλα και έκανε ακόμα και το φτηνό κρασί να πίνεται. Αυτό το αλμυρό μείγμα, το λεγόμενο 'salsum', ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στα κατώτερα στρώματα και στα πλοία, όπου το γλυκό νερό χαλούσε γρήγορα.
Κρασί και Κύματα, Δεμένα Μαζί
Σήκωσε ένα ρωμαϊκό ποτήρι και μπορεί να γευτείς τη Μεσόγειο την ίδια. Οι Ρωμαίοι θόλωσαν τα όρια στεριάς και θάλασσας—και το κρασί τους το έλεγε σε κάθε αλμυρή γουλιά.
Οι Ρωμαίοι δεν αρκούνταν στο να αραιώνουν το κρασί τους—συχνά το ανακάτευαν με άρμη. Το mulsum (κρασί με μέλι) ήταν μόνο μία επιλογή—άλλη, το 'lora' ή 'salsum', ήταν κρασί με θαλασσινό νερό. Κάποια αμφορεία έχουν ίχνη ορυκτών που ταιριάζουν με τη Μεσόγειο. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος περιγράφει τις συνταγές, λέγοντας πως το αλμυρό κρασί άρεσε σε ναυτικούς και φτωχούς. Κρατούσε περισσότερο, έκρυβε την ξινίλα και χτυπούσε τη γλώσσα με θάλασσα και πέτρα.