Αθλητές και το Άρωμα του Λαδιού στο Δέρμα
Μετά τον αγώνα, ένας Αθηναίος αθλητής ξύνει ιδρώτα, λάδι—και το άρωμα του δέρματος κάποιου άλλου.

Unknown — "Boxer" (100–30 BCE), CC0
Το λάδι των αθλητών—σε μπουκάλι και προς πώληση
Μετά τα ελληνικά αθλητικά αγωνίσματα, οι νικητές αθλητές, καλυμμένοι με λάδι ελιάς και σκόνη, έξυναν το δέρμα τους με τη στλεγγίδα. Το λιπαρό υπόλειμμα δεν πετιόταν—συλλεγόταν προσεκτικά από το εργαλείο, εμφιαλωνόταν και πουλιόταν στο γυμναστήριο.
Λάδι δέρματος ως αρχαίο ελιξίριο
Αυτό το μείγμα ιδρώτα και λαδιού, που λεγόταν γλοιός, θεωρούνταν πως έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Οι θαυμαστές το άλειφαν σε πονεμένες αρθρώσεις, ελπίζοντας να απορροφήσουν τη δύναμη του πρωταθλητή. Γραφείς και γιατροί το συνιστούσαν για μώλωπες, διαστρέμματα, ακόμα και για το κοινό κρυολόγημα.
Η πρώτη διαφήμιση διασημότητας;
Τα ελληνικά γυμναστήρια πουλούσαν το υπόλειμμα διάσημων αθλητών—μετατρέποντας τον ιδρώτα σε εμπόρευμα. Την επόμενη φορά που θα δεις μπουκάλι με αθλητή στη συσκευασία, θυμήσου: οι Έλληνες εμφιάλωσαν το μεγαλείο, κυριολεκτικά.
Οι νικητές στους ελληνικούς αγώνες αλείφονταν με λάδι ελιάς και μετά καθαρίζονταν με ξύστρα. Αυτό το μείγμα ιδρώτα και λαδιού συλλεγόταν, εμφιαλωνόταν και πουλιόταν ως θαυματουργό τρίψιμο σε θαυμαστές και αρρώστους.