Ρωμαϊκή Σύγκλητος: Δεν ήταν όλα μαχαιρώματα
Φαντάσου τη ρωμαϊκή Σύγκλητο σαν φωλιά με μαχαίρια—ο καθένας για τον εαυτό του, στιλέτα κρυμμένα σε κάθε τήβεννο. Όμως οι περισσότεροι συγκλητικοί πέρασαν δεκαετίες σε ευγενικές επιτροπές και δεν είδαν ποτέ αίμα.
François Marius Granet — "Ponte San Rocco and Waterfalls, Tivoli" (ca. 1810–20), public domain
Οι συγκλητικοί τραβούν στιλέτα, έτσι δεν είναι;
Κάθε ταινία παρουσιάζει τη Σύγκλητο σαν φωλιά προδοτών—τον Ιούλιο Καίσαρα περικυκλωμένο από σφιγμένα δόντια και κρυμμένα μαχαίρια. Φαντάζεσαι μια μοιραία ψηφοφορία να καταλήγει στο χάος. Όμως η καθημερινότητα της Συγκλήτου ήταν πολύ λιγότερο αιματηρή απ’ ό,τι δείχνει το Χόλιγουντ.
Στη Σύγκλητο κυριαρχούσε η διαφωνία, όχι ο φόνος.
Δολοφονίες συνέβησαν—αλλά ήταν η εξαίρεση, όχι ο κανόνας. Οι περισσότεροι συγκλητικοί πέρασαν καριέρες σε ατελείωτες συζητήσεις, νομικές διαμάχες και ευγενικές προσβολές. Μόνο σε στιγμές κατάρρευσης, όπως η δολοφονία του Καίσαρα το 44 π.Χ., μίλησε το ατσάλι πιο δυνατά από τους λόγους. Για αιώνες, το «μαχαίρωμα στην πλάτη» ήταν περισσότερο μεταφορά παρά καθημερινός κίνδυνος.
Γιατί έμεινε ο μύθος.
Ο Σαίξπηρ έκανε το δράμα αθάνατο, και οι αρχαίοι συγγραφείς λάτρευαν το σοκ. Αν όμως κάθε συνεδρίαση της Συγκλήτου τελείωνε με αίμα, η Ρώμη θα είχε καταρρεύσει πολύ πριν ο Καίσαρας διαβεί τον Ρουβίκωνα.
Η πολιτική της Συγκλήτου ήταν αμείλικτη, αλλά οι ιστορίες με «μαχαίρι στην πλάτη» ήταν σπάνιες εξαιρέσεις. Οι Ρωμαίοι συγκλητικοί μονομάχησαν κυρίως με λόγια, όχι με λεπίδες.
