Πομπήιος ο Μέγας: Οικοδόμος και Απόκληρος
Έχτισε το πιο μεγαλοπρεπές θέατρο που είχε δει ποτέ η Ρώμη—και μετά του απαγορεύτηκε να ανέβει στη σκηνή του για τον δικό του θρίαμβο.
Unknown — "Idealized Head" (50 BCE–100 CE), CC0
Ένα θέατρο για βασιλιά—αλλά όχι για τον Πομπήιο
Ο Πομπήιος ο Μέγας εγκαινιάζει το πρώτο μόνιμο πέτρινο θέατρο της Ρώμης, στολισμένο με ναό και χρυσά αγάλματα των νικών του. Όταν όμως έρχεται η ώρα του θριάμβου, η Σύγκλητος του απαγορεύει να ανέβει στη σκηνή—γιατί τεχνικά είναι ιερός χώρος, όχι θέατρο. Ο άνθρωπος που έχτισε το στολίδι της Ρώμης μπορεί μόνο να το περιφέρεται, ποτέ να απολαύσει τα χειροκροτήματα του κοινού.
Η φιλοδοξία στο προσκήνιο—και το τίμημα
Ο κόσμος του Πομπήιου είναι γεμάτος συμμαχίες που αλλάζουν και δημόσια θεάματα. Συντρίβει πειρατές, νικά στην Ανατολή, και ανταγωνίζεται ακόμα και τον Καίσαρα για τη δόξα. Πίσω όμως από το μάρμαρο, οι εχθροί πληθαίνουν. Τα μνημεία του μένουν, αλλά η εξουσία του γλιστρά—η λατρεία γίνεται καχυποψία, το χειροκρότημα σιωπή.
Ξεχασμένος, μετά φοβιστικός
Στο τέλος, ο Πομπήιος φεύγει κυνηγημένος από την ίδια του την πόλη. Προδομένος από συμμάχους, το κομμένο κεφάλι του γίνεται τρόπαιο για Αιγύπτιους αυλικούς που θέλουν να ευχαριστήσουν τον Καίσαρα. Έχτισε για την αιωνιότητα, αλλά στη Ρώμη η εξουσία είναι πάντα προς ενοικίαση—ποτέ για πάντα.
Ο Πομπήιος ήθελε να τον λατρεύουν, όχι απλώς να τον υπακούν. Έχτισε μνημεία για τη δόξα του, αλλά πέθανε κυνηγημένος και μόνος, με το κεφάλι του κομμένο και αλατισμένο σε μια αιγυπτιακή ακτή. Η Ρώμη καταβροχθίζει τα αστέρια της, αλλά δεν ξεχνά ποτέ τη σκιά τους.
