Τα ρωμαϊκά πλυντήρια έπλεναν με ανθρώπινα ούρα
Μπες σε μια ρωμαϊκή φουλλωνική και η αμμωνία σου καίει τη μύτη—τα πλυντήριά τους δούλευαν με ανθρώπινα ούρα.
Salvator Rosa — "The Dream of Aeneas" (1660–65), public domain
Τα ρωμαϊκά πλυντήρια μύριζαν ούρα
Τα ρωμαϊκά πλυντήρια—φουλλωνικές—δούλευαν με ούρα, όχι με σαπούνι. Οι πολίτες ανακουφίζονταν σε δοχεία, τα οποία μαζεύονταν και άδειαζαν σε δεξαμενές του εργαστηρίου. Το αποτέλεσμα; Μια μυρωδιά που δεν ξεχνιέται και χιτώνες που λάμπουν.
Η Αυτοκρατορία φορολογούσε τα απόβλητα της τουαλέτας
Η αμμωνία των ούρων τα έκανε ανεκτίμητο καθαριστικό. Τόσο ανεκτίμητο, που ο Βεσπασιανός, αυτοκράτορας τον πρώτο αιώνα, επέβαλε φόρο στο εμπόριο ούρων. Η φράση «Pecunia non olet»—τα λεφτά δεν μυρίζουν—βγήκε κατευθείαν από τη μύτη του για το κέρδος.
Τα πλυντήρια της αρχαίας Ρώμης μάζευαν ούρα από δημόσιες ουρητήρες, χρησιμοποιώντας το πλούσιο σε αμμωνία υγρό για να λευκάνουν και να καθαρίσουν χιτώνες. Οι εργάτες πατούσαν τα ρούχα σε δεξαμενές με αραιωμένα ούρα, μερικές φορές με τις ώρες μέχρι τον αστράγαλο. Το κράτος φορολογούσε ακόμα και το εμπόριο ούρων—ένας κυριολεκτικός «φόρος τουαλέτας» που γέμιζε τα ταμεία της αυτοκρατορίας.
