Όντως οι Έλληνες φιλόσοφοι απέρριπταν κάθε απόλαυση;
Φαντάσου τον αρχαίο φιλόσοφο: ζαρωμένος, αυστηρός, πίνει μόνο νερό και περιφρονεί κάθε χαρά. Η ηδονή, λένε, ήταν εχθρός της σοφίας.
Φιλόσοφος, ο χαλαστής της χαράς;
Αν ρωτήσεις γύρω σου, οι περισσότεροι θα πουν: οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι σνόμπαραν την απόλαυση, πίστευαν πως ο πόνος χτίζει χαρακτήρα. Κρασί, γέλιο, καλό φαγητό—ανήθικα ή ύποπτα.
Ο Επίκουρος αγαπούσε το τυρί του.
Ο Επίκουρος, ένας από τους πιο διάσημους φιλοσόφους της Αθήνας, έγραφε πως σκοπός της ζωής είναι η απόλαυση—αν είναι η σωστή. Η σχολή του στον κήπο έβαζε πάνω απ’ όλα τη φιλία, το ψωμί και που και που λίγο τυρί, όχι τα πλούτη ή τη χλιδή. Για εκείνον, η ήρεμη χαρά ήταν σοφία, όχι αμαρτία.
Γιατί επικράτησε ο μύθος;
Οι Στωικοί—που όντως τόνιζαν την εγκράτεια—ήρθαν αργότερα και έγιναν διάσημοι. Τα σύγχρονα βιβλία μπλέκουν Στωικούς και Επικούρειους σε ένα μεγάλο, γκρίζο στερεότυπο.
Στην πραγματικότητα, μεγάλες σχολές όπως ο Επικουρισμός έλεγαν πως η σωστή απόλαυση ήταν το ύψιστο αγαθό. Πώς το φαντάζονταν; Ήσυχοι κήποι, καλοί φίλοι, απλό φαγητό. Όχι ξέφρενα γλέντια—αλλά ούτε και μιζέρια.
