Ο Βρούτος χτυπά τον Καίσαρα
Ο Ιούλιος Καίσαρας μπαίνει στη Σύγκλητο—οι ίδιοι του οι φίλοι τον περιμένουν, με στιλέτα κρυμμένα στις τόγες.
Οι συγκλητικοί συνωμοτούν μέρα μεσημέρι.
Στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ.—τις Ειδούς του Μαρτίου—ο Ιούλιος Καίσαρας μπαίνει στο Θέατρο του Πομπηίου, όπου συνεδρίαζε η Σύγκλητος. Αυτό που δεν ήξερε: πάνω από εξήντα συγκλητικοί, ανάμεσά τους και έμπιστοι όπως ο Βρούτος και ο Κάσσιος, είχαν συνωμοτήσει να τον σκοτώσουν. Ο καθένας έκρυβε ένα στιλέτο κάτω από τη ρόμπα του.
Μόνος—και περικυκλωμένος.
Η επίθεση ήταν μανιασμένη. Ο Καίσαρας, μαχαιρωμένος είκοσι τρεις φορές, αναγνώρισε τον Βρούτο ανάμεσα στους επιτιθέμενους. Οι αρχαίες πηγές λένε πως σκέπασε το πρόσωπό του με την τόγα του, παραδίδοντας τον εαυτό του στην προδοσία. Οι συνωμότες έτρεξαν έξω, περιμένοντας επευφημίες—και βρήκαν μόνο παγωμένη σιωπή.
Η πράξη που απέτυχε.
Αντί να αποκαταστήσει την ελευθερία, η δολοφονία του Καίσαρα βύθισε τη Ρώμη στο χάος. Ο εμφύλιος ξέσπασε σχεδόν αμέσως. Η ιδέα της Δημοκρατίας τραυματίστηκε ανεπανόρθωτα—η μοίρα της σφραγίστηκε από τα ίδια χέρια που υποτίθεται πως θα την προστάτευαν.
Οι Ειδοί του Μαρτίου δεν ήταν απλώς μια δολοφονία—ήταν αποτέλεσμα απελπισμένης στρατηγικής και προσωπικής προδοσίας. Οι δολοφόνοι του Καίσαρα πίστευαν πως έσωζαν τη Ρώμη, αλλά η Δημοκρατία πέθανε μαζί του.
