Ο θάνατος του Σωκράτη
Ο Σωκράτης πίνει ένα ποτήρι κώνειο—ήρεμος, με φίλους να κλαίνε γύρω του.
Antoine Denis Chaudet — "Belisarius and His Guide" (1794), public domain
Ένα ποτήρι, μια καταδίκη, το τέλος.
Το 399 π.Χ., ο Σωκράτης κάθεται σε μια αθηναϊκή φυλακή. Οι φίλοι του τον ικετεύουν να δραπετεύσει. Εκείνος αρνείται. Όταν του δίνουν το ποτήρι με το δηλητηριώδες κώνειο, ο Σωκράτης το σηκώνει στα χείλη του—χωρίς να τρέμει.
Ο θάνατος ως τελευταίο μάθημα.
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο Σωκράτης περνά τις τελευταίες του στιγμές συζητώντας για την αθανασία της ψυχής, συλλογιζόμενος μέχρι που το δηλητήριο φτάνει στην καρδιά του. Ενώ οι φίλοι του καταρρέουν, εκείνος τους μαλώνει για τη θλίψη τους—ζητώντας μόνο να προσφέρουν έναν κόκορα στον Ασκληπιό, λες και ο θάνατος ήταν θεραπεία.
Ένας θάνατος που η Αθήνα δεν ξέχασε ποτέ.
Τον είδαν να πεθαίνει αργά, το σώμα του να μουδιάζει. Η άρνησή του να δραπετεύσει μετέτρεψε την εκτέλεση σε φιλοσοφία—μια καταδίκη που προοριζόταν για σιωπή έγινε μια από τις πιο ηχηρές ηχώ της ιστορίας.
Ο Σωκράτης πέρασε τις τελευταίες του ώρες συζητώντας για την ψυχή, παρηγορώντας τους μαθητές του, και πέθανε όχι με φόβο, αλλά με μια ήσυχη ανυπακοή.
