Τα Αρχαία Ελληνικά Θέατρα Είχαν Ηχητική Μηχανική
Ψιθύρισε στη σκηνή της Επιδαύρου και το κοινό—14.000 άνθρωποι—ακούει κάθε λέξη, ακόμα κι από την τελευταία σειρά.
Thomas Hartley Cromek (British, 1809–1873) — "The Arch of Titus and the Coliseum, Rome" (1846), CC0
Ένας ψίθυρος διασχίζει τη σκηνή
Στο θέατρο της Επιδαύρου, ένας ηθοποιός μπορεί να ρίξει ένα νόμισμα ή να μιλήσει σιγανά—και ο ήχος φτάνει σε κάθε κάθισμα. Σύγχρονες δοκιμές το επιβεβαιώνουν: δεν είναι μύθος. Η τέλεια ακουστική οφείλεται στις σειρές ασβεστολιθικών καθισμάτων, τοποθετημένων έτσι ώστε να αντανακλούν και να φιλτράρουν τον ήχο.
Αρχαία ηχητική μηχανική
Οι Έλληνες αρχιτέκτονες δεν έχτιζαν μόνο για ομορφιά. Έχτιζαν για το αυτί. Ο σχεδιασμός του θεάτρου απορροφά τους χαμηλούς θορύβους του πλήθους και ενισχύει τη φωνή των ηθοποιών—χωρίς ενίσχυση. Δεν είναι μόνο τέχνη, είναι φυσική.
Αρχαιολόγοι μέτρησαν πώς τα καμπυλωτά ασβεστολιθικά καθίσματα των ελληνικών θεάτρων διασκορπίζουν τον ήχο, φιλτράροντας το θόρυβο του πλήθους και ενισχύοντας τους ηθοποιούς. Χωρίς μικρόφωνα. Δύο χιλιάδες χρόνια ηχητικής ιδιοφυΐας, που δουλεύει ακόμα.
