Λούκουλλος: Γκουρμέ στην εξορία
Δείπνο για έναν. Τριάντα ανάκλιντρα στρωμένα, ασήμι να λάμπει, εννιά πιάτα, και μόνο ο Λούκουλλος να δοκιμάζει μια μπουκιά.
Panini — "Interior of Saint Peter's, Rome" (after 1754), public domain
Τριάντα ανάκλιντρα, ένας καλεσμένος
Δείπνο για έναν. Ο Λούκουλλος διατάζει τη βίλα του να στρωθεί για πλήρες συμπόσιο—τριάντα ανάκλιντρα, πιατέλες να ξεχειλίζουν, λάμπες να τρεμοπαίζουν. Οι υπηρέτες τρέχουν σιωπηλοί. Ο Λούκουλλος, εξόριστος από τη ρωμαϊκή εξουσία, αρνείται να μικρύνει τον κόσμο του.
Εξορία, όχι κενό
Ο Λούκουλλος κέρδισε τα λάφυρα πολεμώντας τον Μιθριδάτη, αλλά στη Ρώμη οι συγκλητικοί ζήλευαν τον πλούτο του. Αποσύρεται στη βίλα του στη Νεάπολη, μετατρέποντάς την σε θρύλο. Εκεί, τα γλέντια γίνονται όλο και πιο λαμπρά—ακόμα κι αν ο μόνος καλεσμένος είναι ο ίδιος ο Λούκουλλος.
Συμπόσιο ως πρόκληση
Μέχρι το τέλος, ο Λούκουλλος δείχνει στη Ρώμη: η πολυτέλεια είναι δύναμη, ακόμα και στην εξορία. Το τραπέζι του βαρυγκομά, το όνομά του ζει. Σε κάθε υπερβολικό δείπνο, υπάρχει κάτι από τον Λούκουλλο—που αρνείται να χαθεί, ακόμα κι όταν κανείς δεν βλέπει.
Δεν κατέκτησε μόνο τον Πόντο—κατέκτησε και την όρεξη. Οι στρατηγοί μηχανεύονταν στη Σύγκλητο, αλλά ο Λούκουλλος, ο άνθρωπος που νίκησε τον Μιθριδάτη, δειπνούσε μόνος στη βίλα της εξορίας του. Είπε κάποτε στον υπηρέτη του: «Απόψε, ο Λούκουλλος δειπνεί με τον Λούκουλλο.»
