Κράσσος και οι Χαμένες Αετοί
Μια βροχή από παρθικές βέλη έκανε τον πλουσιότερο άνθρωπο της Ρώμης πτώμα γεμάτο λιωμένο χρυσάφι.
Panini — "Ancient Rome" (1757), public domain
Καταστροφή στην άμμο.
Το 53 π.Χ., ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος—πλουσιότερος κι από τον Μίδα, πιο φιλόδοξος κι από τον Καίσαρα—οδηγεί 40.000 Ρωμαίους στις ερήμους της Παρθίας. Μέχρι το βράδυ, το παρθικό ιππικό είχε αφανίσει τον στρατό του. Περικυκλωμένος, προδομένος από τους ίδιους του τους αξιωματικούς, ο Κράσσος προσπαθεί να διαπραγματευτεί. Τον σκοτώνουν επί τόπου.
Ο χρυσός που τον έπνιξε.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, οι Πάρθοι του έριξαν λιωμένο χρυσάφι στο λαρύγγι—κοροϊδεύοντας τη δίψα του για πλούτη. Οι Ρωμαίοι έχασαν τους ιερούς λεγεωνάριους αετούς τους, μια ταπείνωση που στοίχειωσε γενιές.
Φιλοδοξία χωρίς επιστροφή.
Ο θάνατος του Κράσσου διέλυσε την αυταπάτη της Ρώμης για ανίκητο μεγαλείο στην Ανατολή. Όταν τα νέα έφτασαν στην πόλη, οι άνθρωποι έκλαιγαν—όχι για τον ίδιο, αλλά για τη χαμένη τιμή. Η απληστία μπορεί να σκοτώσει, ακόμα και τον πλουσιότερο του κόσμου.
Η δίψα του Κράσσου για δόξα στην Ανατολή τέλειωσε όχι μόνο με τον φρικτό του θάνατο, αλλά και με μια από τις πιο ταπεινωτικές στρατιωτικές ήττες της Ρώμης.
