Δημήτριος ο Φαληρεύς, ο Βελούδινος Τύραννος
Φορούσε αρωματισμένες ρόμπες και κυβερνούσε την Αθήνα με βελούδινο χέρι—και μετά το ’σκασε μεταμφιεσμένος όταν η πόλη γύρισε εναντίον του.
Unknown — "Terracotta guttus (flask with handle and vertical spout)" (late 4th century BCE), public domain
Άρωμα και Εξουσία στην Εκκλησία του Δήμου
Ο Δημήτριος ο Φαληρεύς μπαίνει στην Εκκλησία του Δήμου όχι με πανοπλία, αλλά τυλιγμένος σε ακριβό μετάξι, τα λαδωμένα μαλλιά του να γυαλίζουν. Απαγορεύει τα πολυτελή μνημόσυνα και διώχνει τους φιλοσόφους του δρόμου. Για δέκα χρόνια, η Αθήνα είναι τακτοποιημένη—σχεδόν αφύσικα.
Στα Όρια Τυράννου και Μεταρρυθμιστή
Όταν η μακεδονική ισχύς πλησιάζει, ο Δημήτριος ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί: ικανοποιεί τους κατακτητές και νανουρίζει την πόλη με ποίηση, βιβλιοθήκες και λεπτούς νόμους. Όμως οι μεταρρυθμίσεις του μοιάζουν με κλουβί ντυμένο με βελούδο, και οι παλιές πληγές σιγοβράζουν κάτω από την ηρεμία.
Εξορία στη Χώρα των Κροκοδείλων
Όταν η Αθήνα τελικά επαναστατεί, ο Δημήτριος το σκάει—αφήνοντας πίσω τα αρώματά του. Πεθαίνει στην Αίγυπτο, δαγκωμένος από φίδι, ένα αχνό άρωμα πολυτέλειας να πλανάται στη μνήμη μιας πόλης που ποτέ δεν του συγχώρεσε πως έκανε την τάξη να μυρίζει υπερβολικά γλυκά.
Ο Δημήτριος έφερε τάξη και πολιτισμό στην Αθήνα, αλλά άφησε πίσω του μια αδιόρατη μυρωδιά εισαγόμενου αρώματος. Η εξουσία του δεν τέλειωσε με αίμα, αλλά με εξορία—ένα μάθημα για το πόσο γρήγορα η γεύση γίνεται αηδία.
