Αρριανός για τη φιλοδοξία του Αλέξανδρου
«Ὑπὸ δὲ ἀγρυπνίας αὐτὸν καὶ νὺξ οὐκ ἐδύνατο κατασχεῖν.» — Ο Αρριανός συλλαμβάνει τον Μέγα Αλέξανδρο να καίγεται στο σκοτάδι, σχεδιάζοντας κόσμους.
Unknown — "Marble column from the Temple of Artemis at Sardis" (ca. 300 BCE), public domain
Ο βασιλιάς που ξεπέρασε τη νύχτα.
Ο Αρριανός, στην «Ανάβασή» του (VII.1), γράφει: «Ὑπὸ δὲ ἀγρυπνίας αὐτὸν καὶ νὺξ οὐκ ἐδύνατο κατασχεῖν.» — «Ο ύπνος δεν μπορούσε να τον δαμάσει, ούτε η ίδια η νύχτα.» Ακόμα και στην ανάπαυση, ο Αλέξανδρος σχεδίαζε. Το σκοτάδι ήταν απλώς περισσότερος χρόνος για κατάκτηση.
Φιλοδοξία που σβήνει τον ύπνο.
Για τον Αλέξανδρο, πάντα υπήρχε κι άλλος κόσμος να κερδίσει. Ο Αρριανός είδε την αϋπνία του ως το σημάδι ενός ανθρώπου που καιγόταν και από τις δύο άκρες. Η φιλοδοξία, για εκείνον, σήμαινε ανησυχία—ένα μυαλό πολύ άγριο για να ησυχάσει ποτέ.
Από τη Μακεδονία ως τον Ινδό, άγρυπνος.
Ο Αρριανός, Ρωμαίος αξιωματικός που έγραφε για έναν Έλληνα βασιλιά, θαύμαζε το πάθος του Αλέξανδρου αλλά προειδοποιούσε για το τίμημά του: όταν δεν σβήνεις ποτέ, ούτε η νύχτα δεν μπορεί να σε σώσει από τον εαυτό σου.
Ο Αρριανός είδε την αϋπνία ως φιλοδοξία με σάρκα και οστά—το μυαλό του Αλέξανδρου δεν σταματούσε να κυνηγά το παραπάνω. Το τίμημα του μεγαλείου: ούτε τα μεσάνυχτα δεν βάζουν τελεία.
