Ο Αριστομένης και η Ιερή Σπηλιά της Αλεπούς
Δεμένος με αλυσίδες στα έγκατα της γης, ο Αριστομένης περίμενε τον θάνατο—μέχρι που ακολούθησε μια αλεπού στο απόλυτο σκοτάδι.
Unknown — "Steatite miniature offering table" (ca. 2000–1700 BCE), public domain
Θαμμένος ζωντανός κάτω από τη Σπάρτη
Μετά τη σύλληψή του, ο Αριστομένης—αρχηγός μιας χαμένης εξέγερσης—ρίχτηκε σε έναν βαθύ λάκκο γεμάτο πτώματα, για να σαπίσει. Το μόνο φως έμπαινε από μια μικρή τρύπα ψηλά. Καμία τροφή. Καμία ελπίδα. Η ιστορία λέει πως οι Σπαρτιάτες το έλεγαν Καιάδα—λάκκος χωρίς επιστροφή.
Ακολουθεί το ξύσιμο μιας αλεπούς
Για μέρες, ο Αριστομένης κειτόταν νηστικός ανάμεσα στους νεκρούς, ώσπου το άκουσε: το απαλό ξύσιμο νυχιών. Μια άγρια αλεπού είχε τρυπώσει για να φάει τα πτώματα. Χωρίς τίποτα να χάσει, ο Αριστομένης την έπιασε, την άφησε να τον οδηγήσει στο σκοτάδι—και άνοιξε δρόμο με τα νύχια του πίσω της.
Ένας ζωντανός εφιάλτης για τη Σπάρτη
Ο Αριστομένης χάθηκε στον θρύλο. Οι Σπαρτιάτες, νομίζοντας πως πέθανε, τον ξαναβρήκαν να κάνει επιδρομές. Οι αποδράσεις του έγιναν απειλή για τα παιδιά: «Αν δεν φερθείς καλά, θα σε βρει ο Αριστομένης». Κάποιοι εφιάλτες δεν πεθαίνουν στο σκοτάδι.
Ο Αριστομένης, η τελευταία ελπίδα της επαναστατημένης Μεσσηνίας, ξέφυγε από το λάκκο της εκτέλεσης εμπιστευόμενος το ξύσιμο μιας πεινασμένης αλεπούς. Για χρόνια, οι Σπαρτιάτισσες μητέρες χρησιμοποιούσαν το όνομά του για να φοβερίσουν τα παιδιά τους τη νύχτα.
