Άρης, Θεός του Πολέμου—και της Ντροπής
Στους καπνισμένους διαδρόμους του Ολύμπου, ο Άρης, άρχοντας της μάχης, βρέθηκε κάποτε γυμνός και αλυσοδεμένος στο κρεβάτι—ξεμπροστιάστηκε τόσο για τον αδέξιο πόθο του όσο και για τη βροντή του στον πόλεμο.
Unknown — "Amphora Vase" (1723–35), CC0
Θεός του Πολέμου, Πιασμένος στα Πράσα
Στους καπνισμένους διαδρόμους του Ολύμπου, ο Άρης, άρχοντας της μάχης, βρέθηκε κάποτε γυμνός και αλυσοδεμένος στο κρεβάτι—ξεμπροστιάστηκε για τον αδέξιο πόθο του όσο και για τη βία του. Οι άλλοι θεοί ξέσπασαν στα γέλια. Τόσο για την αξιοπρέπεια.
Οργή χωρίς σεβασμό
Οι Έλληνες φαντάζονταν τον Άρη περισσότερο μπουνιά παρά μυαλό—θεό της ωμής βίας, που πληγώνεται εύκολα και ταπεινώνεται συχνά. Στην Ιλιάδα του Ομήρου, κλαίει στον Δία, που τον λέει «μάστιγα» ακόμα κι ο ίδιος ο πατέρας του. Ο έρωτάς του με την Αφροδίτη; Παγιδευμένος και ξεφτιλισμένος, τρόπαιο στη φάκα του αντίζηλου.
Όταν η δύναμη γίνεται φιάσκο
Με όλη του τη δύναμη, ο Άρης καταλήγει μάθημα: ο θυμός χωρίς σοφία είναι θέαμα, όχι θρίαμβος. Ακόμα και οι θεοί, φαίνεται, πρέπει να αντιμετωπίσουν το ανέκδοτο.
Κάτω από το μπρούτζινο μούσκουλο της φήμης του Άρη, οι Έλληνες έβλεπαν έναν θεό όχι της νίκης, αλλά της ακαταστασίας, της οργής και της ταπείνωσης. Στον Όμηρο, τραυματίζεται και κλαίει στον Δία, απ’ τον ίδιο του τον πατέρα απορριπτέος και απ’ τους άλλους αθάνατους περίγελος. Ακόμα και ο έρωτάς του με την Αφροδίτη καταλήγει σε δημόσια ντροπή, παγιδευμένος στο δίχτυ του ζηλιάρη συζύγου. Για όλη του τη φασαρία, ο Άρης είναι ο θεός που χάνει τον έλεγχο—και αποκαλύπτει πως ακόμα και οι θεοί μπορούν να γίνουν γελοίοι.
