Αντίγονος ο Μονόφθαλμος: Ο μονόφθαλμος στρατηγός
Μέσα στο πολεμικό συμβούλιο, ο Αντίγονος γυρίζει το καλό του μάτι στους στρατηγούς—το άλλο το έχασε στη μάχη, κι η φήμη λέει πως κοιμάται με ασπίδα για μαξιλάρι.
Βασιλιάς με ένα μάτι και καθόλου φόβο
Ο Αντίγονος στέκεται πάνω απ’ το τραπέζι του χάρτη, το αριστερό του μάτι χαμένο, το δεξί κοφτερό σαν γεράκι. Σχεδιάζει σιωπηλός, περιστοιχισμένος από άντρες μισής ηλικίας και διπλά προσεκτικούς. Κανείς δεν τολμά να τον λυπηθεί—είναι ο τελευταίος της γενιάς του Αλέξανδρου.
Δύναμη σε έναν διαλυμένο κόσμο
Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου, η αυτοκρατορία διαλύεται, κι ο Αντίγονος χαράζει το δικό του βασίλειο με τη βία και την πονηριά. Διατάζει μισθοφόρους και γιους, σπρώχνει τα σύνορα από τη Μικρά Ασία ως τη Συρία, πολεμώντας φίλους τη μια χρονιά και συμμάχους την άλλη. Οι ουλές είναι το τίμημα της φιλοδοξίας.
Η κληρονομιά του μονόφθαλμου λιονταριού
Πεθαίνει στη μάχη σε βαθιά γεράματα—ακόμα με την πανοπλία, ακόμα δίνοντας διαταγές. Οι εχθροί τον λένε τύραννο, οι δικοί του βασιλιά, αλλά όλοι συμφωνούν: ο Αντίγονος δεν σταματά να παρατηρεί, ούτε με ένα μάτι.
Επιβιώνει απ’ τους αντιπάλους του επειδή βλέπει ό,τι οι άλλοι χάνουν: γραμμές πίστης, ρωγμές σε στρατόπεδα. Ο θρύλος λέει πως έμαθε τον γιο του Δημήτριο να μην εμπιστεύεται κανέναν—ούτε την οικογένεια. Το μοναδικό του μάτι δεν ανοιγοκλείνει ποτέ.
