Αλκιβιάδης: Ο άνθρωπος που η Αθήνα φοβόταν—και χρειαζόταν
Η Αθήνα καταδικάζει τον Αλκιβιάδη σε θάνατο—και μετά, με την αυτοκρατορία της να καταρρέει, τον ικετεύει να επιστρέψει.
Li Gonglin — "The Classic of Filial Piety" (ca. 1085), public domain
Εξόριστος, μετά απαραίτητος
Αθηναίοι δικαστές, με πρόσωπα σκληρά σαν πέτρα, καταδικάζουν τον Αλκιβιάδη ερήμην. Δεν τον εξορίζουν απλώς—τον καταδικάζουν σε θάνατο αν επιστρέψει ποτέ. Το έγκλημά του; Ιεροσυλία, αποπλάνηση, πολιτικά παιχνίδια. Κι όμως, όταν η πόλη φτάνει στο χείλος της καταστροφής, μηνύματα πετούν πέρα από τη θάλασσα, ικετεύοντάς τον να γυρίσει και να τους σώσει.
Διάνοια, προδότης, σωτήρας—όλα σε έναν
Ο Αλκιβιάδης ενσαρκώνει τις πιο τρελές ελπίδες και τους πιο σκοτεινούς φόβους της πόλης. Είναι εκθαμβωτικός—βαφτισιμιός του Περικλή, μαθητής του Σωκράτη, υπερβολικά έξυπνος και επικίνδυνα απρόβλεπτος. Αποστατεί στη Σπάρτη, αποπλανά τη γυναίκα βασιλιά, σκαρώνει ίντριγκες σε περσικές σκηνές, κι όμως η Αθήνα πάντα ονειρεύεται την επιστροφή του. Οι μετακινήσεις του αντικατοπτρίζουν το χάος του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Η αθηναϊκή αγωνία με σάρκα και οστά
Καμία πόλη δεν τον εξόρισε και δεν τον αγκάλιασε τόσες φορές. Η ζωή του Αλκιβιάδη είναι η Αθήνα—ανήσυχη, λαμπερή, μοιραία ανίκανη να διαλέξει ανάμεσα στην περηφάνια και την επιβίωση.
Γοητεία και σκάνδαλο τον περιτριγυρίζουν. Ο Αλκιβιάδης εξορίζεται, μετά τον παρακαλούν, μετά τον προδίδουν ξανά. Η ικανότητά του να αλλάζει στρατόπεδα—Αθήνα, Σπάρτη, Περσία, ξανά Αθήνα—δείχνει μια πόλη απελπισμένη για ήρωες αλλά τρομαγμένη από όποιον μπορεί να τη θαμπώσει. Σε έναν κόσμο με ρευστές συμμαχίες, μερικές φορές το μόνο πιο επικίνδυνο από την προδοσία είναι η συγχώρεση.
