Δίκη για Φόνο στο Αθηναϊκό Θέατρο
Ο κατηγορούμενος στέκεται μόνος, περικυκλωμένος από 6.000 εξαγριωμένους Αθηναίους—η μοίρα του κρίνεται από μια θάλασσα βότσαλα.
David — "The Death of Socrates" (1787), public domain
6.000 Ένορκοι, Μία Ζωή στο Ζύγι.
Στην Αθήνα, οι ένορκοι ήταν πλήθος—μερικές φορές 6.000 πολίτες στριμωγμένοι στα έδρανα. Φαντάσου τον βουητό καθώς ο κατηγορούμενος ικέτευε για έλεος, ο ιδρώτας να κυλάει καθώς έψαχνε στα πρόσωπα μια σπίθα συμπόνιας.
Δικαιοσύνη με Βότσαλα.
Η τύχη του κατηγορούμενου; Κρινόταν με το ρίξιμο μαύρων ή λευκών βότσαλων σε μια τεράστια υδρία. Χωρίς εφέσεις. Χωρίς δικηγόρους. Μόνο ο αντίλαλος των βότσαλων και η διάθεση της πόλης εκείνο το απόγευμα. Καμιά φορά, αρκούσε μια έξυπνη φράση—ή ένα μοιραίο γλίστρημα.
Δίκη ως Αιματηρό Θέαμα.
Αν έχανες, η εκτέλεση μπορούσε να είναι άμεση. Καμιά φορά εξορία. Όλη η πόλη παρακολουθούσε, διψασμένη για δράμα. Στην Αθήνα, η δικαιοσύνη δεν ήταν τυφλή—ήταν θορυβώδης, δημόσια, και δεν έλεγε όχι σε λίγο αίμα.
Η αθηναϊκή δίκη με ενόρκους ήταν περισσότερο μονομαχία παρά ήρεμη συζήτηση—ένα λάθος λόγο, και η ζωή σου κρινόταν σε ένα μόνο απόγευμα.
