Ο Λύκος και οι Ιδρυτές της Ρώμης
Δύο βρέφη παρασύρονται στον Τίβερη, πεταμένα σε καλάθι με βασιλική διαταγή. Θα βγουν στην όχθη για να ταράξουν τον κόσμο.
Colonna — "Siren" (ca. 1600), public domain
Εγκαταλελειμμένοι με διαταγή βασιλιά.
Δίδυμα αγόρια, γιοι του Άρη και μιας εστιάδας, ρίχνονται στον Τίβερη με εντολή του μεγάλου θείου τους, του βασιλιά Αμούλιου. Το έγκλημά τους; Απειλούσαν τον θρόνο του. Το ποτάμι δεν τα κατάπιε—τα νερά απλώς μετέφεραν το καλάθι στην όχθη.
Μεγαλωμένοι από λύκαινα, στέφθηκαν από τη μοίρα.
Μια λύκαινα βρήκε τα παιδιά και τα θήλασε κάτω από τη συκιά. Αργότερα, ένας βοσκός, ο Φαύστος, τα πήρε για δικά του. Αυτοί οι απόκληροι θα μεγάλωναν για να ιδρύσουν τη Ρώμη—μια πόλη όπου οι πρώτοι πολίτες ήταν φυγάδες, δραπέτες και όσοι δεν είχαν πουθενά αλλού να πάνε.
Από την όχθη του ποταμού στην αυτοκρατορία.
Κάθε Ρωμαίος ήξερε αυτή την ιστορία. Δεν ήταν για το πεπρωμένο—ήταν για την επιβίωση, το τυχαίο, και το ποιος τολμά να αρπάξει την εξουσία όταν ξεβράζεται στα πόδια του.
Ο Ρέμος και ο Ρωμύλος, αφημένοι να πεθάνουν σαν πιόνια εξουσίας, επέζησαν κόντρα σε κάθε πιθανότητα. Ο μύθος της ίδρυσης της Ρώμης είναι ωμός, βίαιος και γεμάτος δεύτερες ευκαιρίες—και κανείς δεν βγαίνει αθώος.
