Τα αθηναϊκά τελετουργικά ανάμειξης κρασιού
Σε ένα ελληνικό συμπόσιο, κανείς δεν πίνει κρασί σκέτο—πάντα ανακατεμένο με νερό.
David — "The Death of Socrates" (1787), public domain
Απαγορεύεται το σκέτο κρασί
Σε ένα αθηναϊκό συμπόσιο, να σερβίρεις στον εαυτό σου αδιάλυτο κρασί ήταν σαν να εμφανίζεσαι ντυμένος κλόουν. Οι Έλληνες θεωρούσαν το σκέτο κρασί επικίνδυνα απολίτιστο—για μη Έλληνες, τρελούς ή θεούς.
Η τέχνη του κρατήρα
Τα ποτά ανακατεύονταν σε τεράστιους κρατήρες, συχνά ζωγραφισμένους ή σκαλιστούς. Ο οικοδεσπότης όριζε την αναλογία κρασιού-νερού—από ένα μέρος κρασί σε τρία μέρη νερό, ποτέ το αντίστροφο. Οι καλεσμένοι έκαναν προπόσεις, έπαιζαν παιχνίδια και παρατηρούσαν ποιος έκλεβε και έβαζε πιο δυνατό μείγμα.
Το στίγμα του σκέτου κρασιού
Αν έπινες κρασί αδιάλυτο, κινδύνευες να σε κοροϊδέψουν ή να σε κοιτάξουν με ανησυχία. Ποιητές και φιλόσοφοι το έλεγαν «βαρβαρικό». Η ανάμειξη ήταν το σημάδι πολιτισμένου νου—η γραμμή ανάμεσα στην απόλαυση και την παράδοση στον εαυτό σου.
Το να πίνεις κρασί αδιάλυτο σε στιγμάτιζε ως βάρβαρο—ή ακόμα χειρότερα, ως μεθύστακα που δεν συγκρατείται. Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν περίτεχνους κρατήρες στα συμπόσια, με τον οικοδεσπότη να ορίζει την αναλογία νερού-κρασιού. Το τέλειο μείγμα ήταν σημάδι πολιτισμού και μετρημένης απόλαυσης· το σκέτο κρασί ήταν για Θράκες ή για όποιον ήθελε να χάσει τον έλεγχο επίτηδες.
