Σιμωνίδης: Ο Ποιητής που Χρέωνε τον Έπαινο
Ένας ευγενής θρηνεί στην κηδεία του γιου του—ο Σιμωνίδης πλησιάζει, πένα στο χέρι, περιμένοντας πληρωμή πριν γράψει το επίγραμμα.
David — "The Death of Socrates" (1787), public domain
Πένθιμη ποίηση, με το αζημίωτο
Ο Σιμωνίδης στέκεται ανάμεσα στους πενθούντες, έτοιμος να αθανατίσει τη θλίψη τους—αν μπορούν να πληρώσουν. Όχι χάρισμα των θεών, ο στίχος του είναι συμβόλαιο με δραχμές. Ο έπαινος γίνεται κάτι που αγοράζεις με το στίχο.
Από το ιερό άσμα στον επαγγελματία γραφιά
Σε μια εποχή που οι ποιητές έπρεπε να τραγουδούν για τη δόξα ή τους θεούς, ο Σιμωνίδης βλέπει αγορά. Προσφέρει όχι μόνο λόγια, αλλά την υπόσχεση της μνήμης. Το όνομά του στα χείλη όλων—και σε κάθε τιμολόγιο.
Κληρονομιά: Όταν η τέχνη γίνεται συναλλαγή
Άλλοι λένε πως ο Σιμωνίδης ξεφτίλισε την ποίηση. Άλλοι πως εφηύρε το μπεστ σέλερ. Ίσως και τα δύο. Η μνήμη, όπως το μάρμαρο, απέκτησε τιμή.
Σε αντίθεση με τον τυφλό Όμηρο ή τη φλογερή Σαπφώ, ο Σιμωνίδης γράφει επαίνους επί πληρωμή. Αν τον πληρώσεις αρκετά, το όνομά σου ζει περισσότερο κι από την πέτρα. Η κοφτερή μνήμη και το ακόμα πιο κοφτερό του πνεύμα κάνουν την ποίηση επάγγελμα—εκνευρίζοντας τους ρομαντικούς, αλλά κάνοντας τη μνήμη πολυτέλεια για τους πλούσιους.
