Ενοικιαζόμενο Πένθος: Επαγγελματίες Θρηνωδοί σε Ρωμαϊκές Κηδείες
Σε μια ρωμαϊκή κηδεία, οι πιο δυνατές κραυγές μπορεί να έρχονται από αγνώστους—γυναίκες που πληρώνονται για να ουρλιάζουν, να τραβούν τα μαλλιά τους και να χτυπούν το στήθος τους.
Unknown — "Marble statue of a girl" (1st or 2nd century CE), public domain
Ενοικιαζόμενα δάκρυα: Το ρωμαϊκό πένθος προς πώληση
Σε κηδεία πλούσιου Ρωμαίου, δεν άκουγες μόνο την οικογένεια να κλαίει. Επαγγελματίες θρηνωδοί, κυρίως γυναίκες, πληρώνονταν για να ουρλιάζουν, να θρηνούν και να ξύνουν το πρόσωπό τους—μερικές φορές μέχρι να τρέξει αίμα.
Κύρος με ήχο: Το πένθος ως θέαμα
Αρχαίες πηγές όπως ο Σενέκας και ο Σουητώνιος περιγράφουν αυτές τις πληρωμένες κλαίουσες ως μέρος κάθε ελίτ κηδείας. Όσο πιο δραματικό το θέαμα, τόσο πιο ψηλά το κύρος της οικογένειας. Ήταν δημόσια παράσταση—συχνά κάλυπτε το αληθινό πένθος.
Πλούσιες ρωμαϊκές οικογένειες προσλάμβαναν επαγγελματίες θρηνωδούς, τις praeficae, για να κάνουν σκηνή στις κηδείες. Αυτές οι γυναίκες έκλαιγαν, έψελναν θρήνους και κάποιες φορές ξέσκιζαν το πρόσωπό τους μέχρι να ματώσει—όλα για να διαφημίσουν το κύρος του εργοδότη και να ξεσηκώσουν το πλήθος. Αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Σενέκας και ο Σουητώνιος γκρινιάζουν για το «θεατρικό» θέαμα, αλλά για τους Ρωμαίους, όσο πιο δυνατός ο θρήνος, τόσο μεγαλύτερη η τιμή στον νεκρό.
