Η Κασσάνδρα και η Πτώση της Τροίας
Καθώς οι φλόγες καταπίνουν την Τροία, μια γυναίκα ουρλιάζει την αλήθεια—κανείς δεν ακούει.
David — "The Death of Socrates" (1787), public domain
Η κατάρα της ανεπιθύμητης αλήθειας.
Η Κασσάνδρα στέκεται στις πύλες της πόλης, με τα μαλλιά ανακατεμένα, τα μάτια αγριεμένα. Ικετεύει τους Τρώες να μην φέρουν το ξύλινο άλογο μέσα. Οι φρουροί γελούν, αδιαφορούν και το κυλούν στις πύλες. Εκείνη σκίζει τα ρούχα της, καταριέται τον Απόλλωνα—τον θεό που της χάρισε το χάρισμα της προφητείας, αλλά και την κατάρα να μην την πιστεύει κανείς.
Μια προφητεία αγνοημένη, μια πόλη χαμένη.
Όλη νύχτα, η Κασσάνδρα θρηνεί καθώς οι Έλληνες στρατιώτες ξεχύνονται από το άλογο και ανοίγουν τις πύλες της πόλης. Οι προειδοποιήσεις της αντηχούν σε άδεια δώματα, πνιγμένες από φωτιά και σφαγή. Ο Όμηρος δεν την ονομάζει ποτέ ευθέως, αλλά οι μεταγενέστεροι ποιητές ζωγραφίζουν την Κασσάνδρα ως τη γυναίκα που τα είδε όλα να έρχονται—και είδε την πόλη της να καίγεται γι’ αυτό.
Το μαρτύριο του να έχεις δίκιο πριν την ώρα σου.
Η ιστορία της Κασσάνδρας μένει γιατί το χάρισμά της είναι άχρηστο χωρίς εμπιστοσύνη. Σε κάθε εποχή, ο καταραμένος προφήτης περπατά ανάμεσά μας—ανέγγιχτος, αγνοημένος, και σπαρακτικά σωστός.
Η Κασσάνδρα προειδοποίησε τον λαό της για τους Έλληνες μέσα στο άλογο, αλλά η κατάρα του Απόλλωνα εγγυήθηκε πως κανείς δεν θα την πίστευε ποτέ—κάνοντάς την μία από τις πιο τραγικές προφήτισσες της ιστορίας.
