Η Καταιγίδα στο Αρτεμίσιο
Καθώς ο περσικός στόλος πλησιάζει, μια απρόβλεπτη καλοκαιρινή καταιγίδα διαλύει τα πλοία τους—ενώ ο ελληνικός στόλος περιμένει ασφαλής, λίγο πιο πέρα.
Μια νύχτα με βροντές και ναυάγια.
Ο περσικός στόλος—εκατοντάδες πλοία—κατευθύνεται στο Αρτεμίσιο, σχεδιάζοντας να παγιδεύσει το ελληνικό ναυτικό ανάμεσα σε θάλασσα και στεριά. Τότε, με το σούρουπο, μαύρα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό. Άνεμος και βροχή τσακίζουν τα περσικά πλοία στα βράχια, μετατρέποντας τα σκαριά σε θρύψαλα πριν καν οι Έλληνες τραβήξουν σπαθί.
Οι Έλληνες παρακολουθούν, στεγνοί και έτοιμοι.
Κρυμμένοι πίσω από το ακρωτήρι, ο Ευρυβιάδης και ο Θεμιστοκλής ακούν το βουητό της καταιγίδας και βλέπουν συντρίμμια να παρασύρονται. Τα δικά τους πλοία, δεμένα σε ήρεμα νερά, μένουν άθικτα. Ο Ηρόδοτος λέει πως αυτή η ξαφνική κακοκαιρία κατέστρεψε το ένα τρίτο του περσικού στόλου. Οι Έλληνες δεν νίκησαν—απλώς παρακολούθησαν τους εχθρούς τους να πνίγονται.
Ένας πόλεμος που κρίθηκε από τον καιρό.
Εκείνη η καταιγίδα έδωσε στους Έλληνες χρόνο να ανασυνταχθούν και να αντιμετωπίσουν ξανά τους Πέρσες στη Σαλαμίνα. Μερικές φορές, η ιστορία δεν γυρίζει στους ήρωες, αλλά στη διάθεση του ουρανού. Αν δεν είχαν αλλάξει οι άνεμοι, ίσως σήμερα να μαθαίναμε περσικά, όχι ελληνικά, στο σχολείο.
Η φύση, όχι η στρατηγική, έδωσε στους Έλληνες την πρώτη τους πραγματική ευκαιρία. Χωρίς εκείνη την καταιγίδα, το ναυτικό της Περσίας ίσως να είχε συντρίψει την ελληνική αντίσταση πριν καν φτάσουμε στη Σαλαμίνα.
