Οι αθλητές έξυναν ιδρώτα και λάδι με μεταλλικές λεπίδες
Μετά τον αγώνα στην αρχαία Ολυμπία, οι αθλητές γδύνονται και ξύνουν το δέρμα τους με χάλκινες ξύστρες—αφαιρώντας ιδρώτα, άμμο και παχύ στρώμα ελαιόλαδου.
Painter of New York GR 576 — "Terracotta kylix (drinking cup)" (ca. 480 BCE), public domain
Καθαριότητα με χάλκινες λεπίδες
Μετά τον αγώνα, οι Έλληνες αθλητές δεν έτρεχαν στα λουτρά—γδύνονταν και τραβούσαν κυρτές χάλκινες ξύστρες στα χέρια, τα πόδια και την πλάτη τους. Λάδι, ιδρώτας και άμμος ξεκολλούσαν σε λιπαρές κορδέλες. Ούτε σφουγγάρια, ούτε σαπούνι—μόνο το τρίξιμο του μετάλλου στο δέρμα.
Ένα εργαλείο για τους αιώνες
Η ξύστρα ήταν παντού—σε δερμάτινες θήκες μαζί με φιάλες λαδιού και αρώματα. Οι αρχαιολόγοι τις βρίσκουν ακόμα σε γυμναστήρια και τάφους, λείες από χρόνια χρήσης. Το υλικό που ξυνόταν, κάποιοι επιτήδειοι το πουλούσαν ως πανάκεια στα αρχαία λουτρά.
Η καθαριότητα ήταν επίδοση. Η ξύστρα, το κυρτό εργαλείο, ήταν τόσο απαραίτητη όσο και ο δίσκος. Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει δεκάδες, λεκιασμένες από βρωμιά αιώνων.
